Fyrir blönduð gæði salernispappírs sem nú er til á markaðnum ættu neytendur fyrst að íhuga úr hvaða efni varan er gerð þegar þeir kaupa. Frá skynjunarlegu sjónarhorni er góður salernispappír borinn saman við fastan lit, hreinn, með jöfnum og viðkvæmum hrukkum, hreint og snyrtilegt pappírsyfirborð án gata og lággæða klósettpappír virðist dökkgrár og með óhreinindum. Neytendur geta líka snert klósettpappírinn með höndunum til að sjá hvort hann hafi misst duft, lit eða jafnvel hár.
Klósettpappír ætti að vera ríkur af náttúrulegu deigi, sem þýðir að hann ætti að vera búinn til með náttúrulegu deigi án þess að bæta neinu við. Fyrst þarftu að athuga hversu hátt hlutfall af upprunalegu deiginu er skrifað á umbúðapokann. Ef það er 50%, 30%... þá er óljóst hvers konar efni verður bætt við blaðið. Vegna ósamræmis landsstaðla og merkingar á endurunnum pappír á þennan hátt flokkast margir þeirra nú sem mjög óreglulegir.
Ef þú vilt ekki kaupa svona dýran pappír, þá geturðu hugsað um viðarpappír. Klósettpappír er venjulega ríkur af 50% viðarmassa. Ef þú vilt kaupa pappír með viðarkvoða er það erfitt. Venjulega nota pappírsverksmiðjur ekki viðarmassa til pappírsgerðar. Næst er pappír úr strákvoða. Miðað við að þú viljir ekki kaupa of dýrt, heldur kaupa hreinan hreinsipappír, þá er bara hægt að kaupa pappír úr strámassa, en hreinsipappírinn er samt tiltölulega lélegur.